Het bestuur

Het bestuur van de stichting Hijiri Shakuhachi bestaat sinds oktober 2017 uit:

Voorzitter: Hélène Codjo
Vicevoorzitter: Sjon van der Tol
Secretaris: Greet van Keulen
Penningmeester: Barry Mildner

Hélène Codjo, voorzitter

Als dwarsfluitiste was ik vroeg in wereldfluiten geïnteresseerd. Toen ik voor het eerst de shakuhachi op een cd hoorde, raakte het direct mijn hart. Ik wist dat ik deze fluit wilde leren spelen.
Daarna heb ik de shakuhachi met Daniel Seisoku Lifermann en Fukuda Teruhisa  gestudeerd. In januari 2013 heb ik het Jun Shihan diploma met de naam Seiyu 聖 優 ontvangen van Fukuda Teruhisa, en in november 2015, het Shihan (meester) diploma.
Ik geef lessen, workshops en concerten in Nederland en in het buitenland.
Meer informatie over mij: http://www.fluitshakuhachi.nl en http://www.hijirishakuhachi.com


Greet van Keulen, secretaris

Ongeveer twintig jaar terug zag ik bij Albersen, muziekhandel in Den Haag, een shakuhachi in de etalage liggen. Gelijk gekocht, al enthousiast door de CD van Kohachiro Miyata. Achteraf bleek het niet een ‘echte’ shakuhachi: een houten exemplaar, 1.6 van formaat, wel een redelijke fluit om mee te starten. Geluid eruit krijgen lukte mij niet en als een belofte voor later lag de fluit te wachten.
Pas in 2016 ben ik via een korte omzwerving bij Hélène Codjo terecht gekomen. Nu ik meer tijd heb omdat ik minder ben gaan werken, heb ik mij op het shakuhachispel gestort. Een project voor de komende twintig jaar, heb ik mijzelf beloofd. Het is geweldig om weer met muziek bezig te zijn, het blazen maakt mij gelukkig en de weg er naar toe is waar het om gaat. De verschillende klanken, de concentratie, de frustratie, het loslaten en vooral genieten van de mooie honkyoku: een nieuwe wereld te ontdekken.


Barry Mildner, penningmeester

Het fluistert, zingt, murmelt, kabbelt, ruist, giert, stampt, sterft weg, snikt.
Het weeklaagt, bidt, looft, beweent, bejubelt en contempleert.
Het is vervreemdend, warm, troostend, dichtbij, ongrijpbaar.
Gewoon een fluit. Maar ook het leven zelf, tot klank geworden.

 

 

 


Sjon van der Tol, vicevoorzitter

Het begon op een regenachtige herfstmiddag een aantal jaren geleden. Ik zat een beetje muziekfilmpjes kijken op YouTube en stuitte op een filmpje waarop iemand shakuhachi speelde. Het was filmpje van waarop Matama Kazushi het nummer Koku speelde. En heb dit filmpje wel tien keer bekeken. Ik had nog nooit van een shakuhachi gehoord, maar ik was meteen verkocht. Al gauw had ik een leraar gegoogeld. Gewend aan westerse muziekinstrumenten met hun rigide intonatie bleek dit instrument, wat betreft klankkleur intonatie, volume, enz. zo wat alles te kunnen. Dat is wat mij zo aantrekt in de shakuhachi muziek. Het is een andere muzikale dimensie. Maar dat komt niet vanzelf. Een shakuhachi is moeilijk om te bespelen en vooral zeer weerbarstig. Maar als er wat uitkomt….. Het instrument houd je een spiegel voor: hoe minder je het goed wilt spelen, hoe beter het gaat. Begrijpelijk dat dit instrument in de zen beoefening zo geliefd was en is.